Meerdere onafhankelijke datasets wijzen op hetzelfde patroon: het aandeel jonge Amerikanen dat zich identificeert als non-binair of transgender is sinds 2023 fors gedaald. Politicoloog Eric Kaufmann (University of Buckingham) bracht de cijfers uit uiteenlopende bronnen samen in een recente analyse, en psycholoog Jean Twenge (San Diego State University) bevestigde het patroon met eigen data.

Wat de cijfers laten zien

De Foundation for Individual Rights and Expression (FIRE) peilt jaarlijks meer dan 50.000 studenten op 250 universiteiten. Die peiling laat zien dat non-binaire identificatie piekte in 2023 en sindsdien is gehalveerd. Ook niet-heteroseksuele identificatie (biseksueel, queer, panseksueel) steeg tot ongeveer 30% in 2023 — op sommige progressieve campussen tot 40 à 50% — om vervolgens weer te dalen.

De Cooperative Election Study, die Amerikaanse kiezers volgt, registreert onder 18- tot 22-jarigen een daling van bijna 50% in trans-identificatie tussen 2022 en 2024. Monitoring the Future, de langlopende Amerikaanse jongerenstudie onder scholieren in groep 8, 10 en 12, laat een vergelijkbare halvering zien van non-binaire identificatie in dezelfde periode. Twenge bevestigde het patroon onafhankelijk met de Household Pulse Survey van het Amerikaanse Census Bureau en andere datasets.

Geen politieke verklaring, geen zuivere mentale-gezondheidsverklaring

Kaufmann benadrukt dat de daling zich even sterk voordoet op conservatieve als op progressieve campussen, zonder dat er een meetbare verschuiving naar rechts heeft plaatsgevonden onder deze studenten. Een politieke verklaring — dat jongeren zich onder sociale druk minder snel zouden identificeren — houdt daarmee weinig stand.

Ook een verklaring vanuit verbeterde mentale gezondheid dekt slechts een deel van het patroon. Angst- en depressieklachten onder studenten namen in dezelfde periode af, wat gedeeltelijk kan meespelen, maar volgens Kaufmann verklaart dat niet de volledige omvang van de daling.

Een verklaring die beter past: een piek-en-daal-patroon

Kaufmanns eigen verklaring wijst richting een sociaal verspreidingspatroon, vergelijkbaar met een modetrend onder jongeren: snelle opkomst via sociale netwerken en onlinegemeenschappen, gevolgd door een even snelle afvlakking zodra de nieuwigheid afneemt en de sociale beloning van identificatie verschuift. Dat patroon zou verklaren waarom de daling onafhankelijk van politieke oriëntatie optreedt en waarom die zich in meerdere, onafhankelijk verzamelde datasets tegelijk aftekent.

Weerstand tegen de interpretatie

Niet iedereen accepteert Kaufmanns lezing. Trans-activiste en journalist Erin Reed bekritiseerde de analyse omdat die grotendeels op ongewogen enquêtedata steunt, wat volgens haar tot vertekening kan leiden. Kaufmann countert dat gewogen versies van dezelfde data juist grillige, minder consistente uitkomsten opleveren, en wijst erop dat FIRE zelf inmiddels waarschuwt tegen het wegen van deze specifieke reeksen. Het methodologische debat is dus niet gesloten, maar de onderliggende trend — een duidelijke daling sinds de piek van 2023 — wordt door meerdere, van elkaar onafhankelijke bronnen bevestigd.

Waarom dit ertoe doet

Voor het bredere debat over genderzorg en -beleid is het onderscheid relevant: als identificatiepatronen onder jongeren deels een tijdelijk, sociaal verspreid fenomeen blijken te zijn geweest, dan onderstreept dat des te meer waarom voorzichtigheid bij onomkeerbare medische stappen op zijn plaats is — een conclusie die ook al eerder werd getrokken in onafhankelijke reviews zoals de Cass Review. Ook Nederlands longitudinaal onderzoek (TRAILS, UMCG) wijst in dezelfde richting: gendertwijfel bij jongeren blijkt vaker een voorbijgaande fase dan een blijvende identiteit.

Bron: Skeptic Magazine, 2026 (Eric Kaufmann).

Edward Jansen

Redactie